Als voorproef op de ADJ Talk ‘De grens van aanpassen’ op dinsdag 24 november vroegen we Richelle Faulborn ons alvast mee te nemen in haar visie rond dit thema. Het resultaat is een persoonlijke blog over een van de onderwerpen die dan aan bod komen: onzichtbare arbeid.

Richelle verbindt herkenbare situaties aan bestaande mechanismen, waardoor taal ontstaat voor iets dat (te) vaak buiten beeld blijft. Ze neemt ons mee in haar eigen ervaring met ‘stationair draaien op extreme alertheid’. Een mooie opmaat naar het gesprek tijdens de ADJ Talk. Met alvast één vraag om over na te denken: wat heeft liefde ermee te maken?

Onzichtbare arbeid 

Wat is onzichtbare arbeid? Het is inspanning die onopgemerkt blijft. De term wordt vaak gebruikt in relatie tot het huishouden en de zorg, maar het kan ook gaan over mentale inspanning die niet zichtbaar is. Je verregaand aanpassen kan onzichtbare arbeid zijn, maar een bepaalde mate van aanpassing hoort er gewoon bij. 

Aanpassen kan te ver gaan, zo ver dat je niet meer merkt dat je het doet. Toch kan het ook dan zoveel energie kosten dat het je werk ongemerkt zwaarder maakt dan nodig. Denk aan het continu moeten reguleren van de eigen emoties om iemand anders gerust te stellen. Het kan ervoor zorgen dat je met tijd fysiek en mentaal uitgeput raakt.

Over onzichtbare arbeid wordt gezegd dat de waarde ervan in de maatschappij wordt onderschat. Als het gaat om verregaande aanpassing, dan zou je kunnen zeggen dat juist de kosten ervan in de maatschappij worden onderschat. 

Toch zijn er veel mensen die dit elke dag doen. Professionals die elke dag bezig zijn met codeswitching oftewel het bewust of onbewust aanpassen van hun taalgebruik, gedrag, houding en cultuur. Ze schakelen continu tussen twee of meer werelden om maar geaccepteerd te worden. Ongezond!

Zou het niet geweldig zijn als we ons allemaal minimaal aanpassen en maximaal onszelf zijn? Dat we een modus vinden waarin het aanpassen en authentiek zijn in balans zijn? Toch is dat makkelijker gezegd dan gedaan. De lange reis naar zelfacceptatie en emancipatie, maakt dat ik niet langer stationair draai op die extreme alertheid. Het biedt meer energie en mentale ruimte om mijn werk nog beter te kunnen doen. Maar niet iedereen is hetzelfde, sterker nog er is geen one size fits all. 

Tijdens de ADJ Talk ga ik hier verder op in en neem ik je mee in ervaringsverhalen, van mij en anderen, en zoeken we samen naar de hierin verscholen wijsheid. Wat ligt bij de werkgever en wat is aan de professionals zelf? En wat heeft liefde ermee te maken? Daarover ga ik graag in gesprek.

Benieuwd geworden naar de verhalen, de betekenis en de inzichten die je dat oplevert? Ga in gesprek met Richelle tijdens de ADJ Talk op 24 november, klik hier voor meer informatie of meld je direct aan voor de ADJ Talk via dit formulier.